Erg leuk om een column te schrijven voor SWOCC. Ik ben ruim 20 jaar lid en geïnspireerd door de interactie met vakgenoten uit wetenschap en praktijk. In dit bolwerk van wetenschap en data leek het me leuk te schrijven over kunst en gevoel. Een pleidooi houden voor de kúnst van ons vak. Want kunst communiceert op zielsniveau. Met schoonheid en liefde in beeld, taal, muziek, film. Een ziel die zich lastig in data, cijfers, benchmarks laat vangen of vertellen. Waar ook mijn nieuwe collega Copilot (nog) veel moeite heeft om die ‘bezieling’ te raken.
Hoe grijp je die ziel, die geest in de fles, dat gevoel of die ‘Clubgeist’ zoals wij het noemen in ons bureau? En hoe gaan anderen die bezieling vervolgens ook voelen? Hoe verover je harten? Hoe kun je zorgen dat mensen van je gaan houden en vertrouwen? Hoe kom je binnen en blijf je binnen?
Om je ziel te laten zien en te openen voor verbinding, moet je weten wie je ten diepste bent. Wat je drijft of bijzonder maakt. Hoe je denkt, wat je vindt of hoe je met mensen omgaat. Makkelijke vragen maar heel moeilijk om helder en eenduidig (met 100, 1000 of 10000 collega’s) te beantwoorden. Antwoorden die je niet haalt uit kwantitatief onderzoek. ‘Onze betrokkenheid is een 7.6, en vorig jaar 7,5’; goed bezig!
Voor mij zijn ‘feelings’ de ‘facts’ om mee te werken. Heel soms vind je een helder antwoord bij een leider of medewerker. Maar meestal vind je flarden van antwoorden dwars door (groeps)gesprekken heen of door goed om je heen te kijken. In kleine fragmenten waar energie vanaf spat. Waar het ontroert, schuurt, bijzonder wordt of inspireert. De waarheid is daar waar de ogen fonkelen. Je zoekt het open, met grenzeloze nieuwsgierigheid, intuïtief, reflecterend. Met liefde voor mensen en gevoel voor schoonheid en energie. Uit die stofwolk aan ideeën ontstaat het verhaal. Op zoek naar de energie, het onderscheid en de helderheid.
En dan komt het aan op de echte kunst van ons vak. De kunst om zo te verbeelden, verwoorden, of verfilmen dat het op gevoelsniveau raakt. In communicatie die ontroert, doet glimlachen, in lachen doet uitbarsten of direct aansteekt lid te worden, te kopen of een bevlogen sollicitatiebrief te schrijven. Dan wordt communiceren kunst! En ‘Art the way to the heart!’
Ruim dertig jaar geleden sprak Klaus Brandmayer al over het merk als Gesamtkunstwerk. Het inspireert me. Want merkbeleving is zoveel groter dan communicatie alleen. Het zit in leiderschap, samenwerking, processen, faciliteiten, contexten en producten of diensten. Alles telt — en wordt beter als het ook de harten raakt. Dat vraagt een nieuwe standaarden. Om hoge kunst. Geen ‘normaal’ HR, maar de kunst van HR. ‘People and culture artists’. Geen ‘gewoon’ leiderschap, maar leiderschapskunst. In alles wat we doen kunnen we beter, dieper raken. Van ziel tot ziel. En daarmee verbinden. Samen merken bouwen die (de juiste mensen) kunnen inspireren, gelukkig maken, transformeren en meenemen op reis. Daar worden de nieuwe verhalen gebouwd voor deze wonderlijke tijd. Met het merken als ankers in de storm en bakens voor meer richting, hoop en menselijkheid.