Column Marjolein Moorman

De Engelsen hebben geen SWOCC

Sommige lezingen blijven je lang bij, de meeste kan je maar beter snel vergeten.

Jaren geleden maakte een lezing van Paul Feldwick veel indruk op mij. Tijdens een wetenschappelijk reclamecongres sprak deze Engelse reclameman zijn verbazing uit over het beperkte aantal praktijkmensen in de zaal.

Een snelle telling leerde dat tussen alle wetenschappers, maar een handjevol toehoorders zich met de praktiserende kant bezig hield. “Onze beroepsgroep interesseert zich blijkbaar niet voor nieuwe wetenschappelijke inzichten?, concludeerde Feldwick verwonderd. “In andere beroepsgroepen zou dit toch niet kunnen? Wie zou er behandeld willen worden door een arts die al jaren zijn vakliteratuur niet had bijgehouden? Of plaats willen nemen in een vliegtuig ontworpen door een ingenieur zonder parate, actuele kennis van de aerodynamica? Waarom is het geoorloofd om in de reclamepraktijk je boeken dicht te slaan na je opleiding en je kennis nooit meer te updaten?? Ik knikte heftig mee op de cadans van zijn woorden. Het was triest gesteld met de houding van de reclamemens. En dat terwijl de wetenschap zoveel interessants en nuttigs te bieden heeft.

Lezingen om snel te vergeten, zag ik deze week in Londen tijdens een WARC bijeenkomst over media onderzoek. Geïnteresseerd in de ideeën van de in het programma aangekondigde ‘industry leaders’ over de ‘challenges posed by today’s media environment’, vloog ik in de ochtendgloren het kanaal over. Ik hoopte aan de overkant meer te weten te komen over hoe in media onderzoek om te gaan met uitdagingen als publieksfragmentatie, de razendsnelle technologische ontwikkelingen, het alsmaar uitdijende aantal mediakanalen, time-shifting en crossmediale synergie. IJdele hoop, zo bleek. Het was alsof het Engelse medialandschap sinds de eeuwwisseling onveranderd was gebleven. Tijdens de hele dag hoorde ik geen visie op de veranderende rol van de consument in merkcommunicatie, geen ideeën voor multimediale meettechnieken, geen woord over bereiksmetingen voor nieuwe media. Van de Engelse industry leaders moeten we het niet hebben blijkbaar.

Overigens hecht ik inmiddels minder aan de woorden van Feldwick. Bij SWOCC ervaar ik dat veel praktijkmensen juist uitermate geïnteresseerd zijn in wetenschappelijke kennis over merken en reclame, mits ze de weg ernaar weten te vinden. Wat verklaart anders de verdubbeling van het aantal SWOCC begunstigers in de afgelopen jaren? De volle zalen tijdens onze SWOCC Wetenschap-Prakijk Ontmoetingen? De doorlopende aanvraag van SWOCC publicaties? Het probleem van de Engelsen is waarschijnlijk geen gebrek aan interesse, maar gebrek aan een instituut dat wetenschap en praktijk bij elkaar weet te brengen. De Engelsen hebben geen SWOCC. Misschien dat ze daarom ook geen antwoord hebben op de belangrijke vragen van deze tijd?

Marjolein Moorman is directeur van SWOCC. Hiernaast is zij universitair docent Communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam.